Wat een feest.
Echt waar: wat een woordenfeest! 🎉

Hup sprong bijna een gat in de lucht toen hij zag hoeveel woorden jullie instuurden. En Aap? Die klapte zo hard in zijn handen dat de letters ervan begonnen te dansen. Want dag 1 van de poëzieweek, dat vier je niet stilletjes. Dat vier je met woorden die samenkomen. Met woorden die elkaar zoeken. En plots… feest worden. Het juiste woord was dan ook feest. Natuurlijk! Poëzie begint met vieren.

Aap wees meteen naar alle woorden die over vertellen gingen: verhaal, verhaaltje, een spannend verhaal, tot een avontuurlijk verhaal. “Zie je wel,” zei hij tegen Hup, “woorden willen op avontuur!” Hup knikte en glimlachte bij inzendingen als boek, leuk boek, prachtig boek en woordenboek. Want waar woorden wonen, daar woont ook poëzie.

Samen werden ze extra blij van grote, jubelende ideeën zoals letterfeest, boekenfeest, reuze letterfeest en sprookjesfeest. Aap zag letters in een kring dansen, Hup hoorde ze zingen. En ja hoor, zelfs liedjes en een Hup en Aaplied kwamen voorbij. Hoe mooi is dat?

Er waren ook zachte, warme woorden: lief gedicht, hart voor iedereen, licht en regenboog. Die voelden precies juist, want dit gedicht brengt woorden samen, net zoals jullie dat doen.

Maar de allermooiste vondst? Letterfeest. Dat vonden Hup en Aap allebei. Omdat het zegt wat jullie doen: met letters spelen, lachen en samen poëzie maken.

Dank jullie wel, lieve woordzoekers.

Morgen wachten Hup en Aap alweer ongeduldig op nieuwe woorden.

Doen jullie weer mee? 💛

Wat een dorstlessende dag was dit!

Aap en ik zaten met grote ogen te kijken naar jullie woorden. Zó veel drankjes! Het leek wel alsof heel de klas samen één grote, vrolijke limonadebar was 🍹

In het gedicht van vandaag ging het niet alleen over onzin en grappige woorden, maar ook over samen zijn. Over hoe je samen zoveel meer bent dan alleen. Wie je ook bent. Hoe je er ook uitziet. Net zoals één drankje lekker kan zijn, maar een tafel vol glazen pas écht feest wordt.

Jullie woorden bewezen dat perfect. Appelsap, water, melk, cola, chocomelk… Allemaal verschillend, maar samen vormen ze een bont gezelschap. Net zoals in een klas: niet iedereen is hetzelfde, en dat is net wat het zo mooi maakt.

Andere klassen kozen voor woorden met belletjes erin: cava, champagne, kinderchampagne, kidibul. Aap zei: “Dat zijn drankjes die precies samen willen klinken.” En zo voelt het ook in het gedicht: samen bruis je harder dan alleen.

We moesten extra lachen en glunderen bij fantasiewoorden zoals Superdrank, prikkelbubbeldrankje en vooral HUPpelsap. Dat zijn woorden die laten zien dat je samen nieuwe dingen kan maken. Iets wat nog niet bestond, ontstaat gewoon… omdat je het samen bedenkt.

En dan was er nog een zilveren traan. Zo zacht en anders dan de rest. Maar net daardoor zo belangrijk. Want ook dat hoort erbij: iedereen mag er zijn, met zijn eigen smaak, zijn eigen kleur, zijn eigen gevoel.

Dank je wel, lieve woordverzamelaars. Jullie hebben laten zien waar dit gedicht écht over gaat:
Samen is meer.
Samen is sterker.
Samen is mooier.

Tot morgen, met nieuwe woorden en nieuwe magie ✨

Dikke knuffel,

hup 💛📖

Aap en ik zaten naast elkaar. Heel dicht.
“Weet je wat ik vandaag voel, hup?” vroeg aap.
“Neen,” zei ik.
“Samen,” zei aap. “Dit gedicht voelt als samen.”

En toen lazen we jullie woorden.
En ja… daar was het. Overal.

Dit gedicht springt niet alleen.
Het verbindt.

Heel veel vrienden voelden dat kleuren hier niet alleen zijn. Eén kleur is mooi, maar samen worden ze iets groters. Iets magisch. Een regenboog. En dat zagen we terug in zoveel prachtige inzendingen: regenboog, regenboogkleuren, kleurrijke regenboog, regenboog-wolk en die warme, zachte Vriendenboog. Aap zuchtte eens diep en zei: “Dat is een regenboog om samen onder te staan.”

Ook een bubbelende kleurenplas vonden we schitterend. Alsof alle kleuren samen lachen, botsen, mengen en plezier maken. Net zoals kinderen op een trampoline. Want ook dat kwam vaak terug: sprong, salto, hoogte, val… Alleen spring je al ver, maar samen spring je hoger. Dat begrepen jullie helemaal.

En kijk eens wie er meesprongen: kikker, kangoeroe, sprinkhaan, vogel, zelfs een vliegtuig. Allemaal anders. Allemaal uniek. Maar samen in één gedicht. Net als kleuren in een regenboog.

Aap wees nog op gekke aap (hij voelde zich aangesproken) en glimlachte breed.
“Weet je wat het mooiste is, hup?” zei hij.
“Dat niets hier alleen moet zijn.”

Onze allerliefste vondst blijft daarom Vriendenboog.
Want samen maakt alles meer kleur.

Dank jullie wel, kleurrijke springers.
Morgen weer samen?

Dikke knuffel,
hup (en aap, die naast mij blijft zitten) 🌈🐒

Dag lieve woorddenkers

Wat hebben jullie vandaag goed gekeken naar huizen. Niet zomaar huizen… maar huizen mét een verhaal. Het gedicht van vandaag laat zien dat huizen er heel verschillend kunnen uitzien, maar dat ze toch allemaal samen in één straat, één buurt, één wereld kunnen staan.

Veel van jullie dachten aan bakstenen, muren, daken, dakpannen en gevels. Daarmee bouwden jullie stevige huizen, eentje naast het andere. We zagen kamers, ramen, gordijnen en zelfs schoorstenen verschijnen. Elk huis kreeg zo zijn eigen vorm en karakter. Net echt!

Maar jullie voelden ook heel goed aan waar het gedicht écht over gaat. Want achter die muren wonen mensen. Kinderen, families, buren. En elk huis heeft zijn eigen naam. Dat juiste woord – namen – past prachtig in het gedicht. Want huizen mogen dan wel verschillen van kleur, vorm of grootte… ze horen allemaal bij elkaar. Net zoals mensen.

We werden warm van woorden als verhalen, gevoelens en wereld. Die tonen dat samen wonen ook samen leven is. Dat je naast elkaar kan wonen, met andere namen, andere huizen, maar toch goed samen.

En dan was er nog die ene speelse vondst die ons deed glimlachen: mierenplezier. Zo klein, zo vrolijk, zo vol fantasie. Een woord dat perfect past bij een straat waar iedereen zijn plaatsje heeft.

De mooiste gedachte van vandaag?

Dat verschillen oké zijn. Dat huizen anders mogen zijn. En dat samen wonen juist daardoor zo mooi wordt.

Dank jullie wel voor al die prachtige woorden. Morgen is het al de laatste dag… maar eerst: nog één keer poëzie! 🌟

Liefs van hup en aap

Het is zover.
Dag vijf.
De allerlaatste dag van de poëzieweek.

Hup zat al klaar met zijn potlood. Aap ook. Maar deze keer was het anders. Aap wiebelde een beetje heen en weer.
“Het is de laatste,” sniffelde hij. “Straks zijn er geen nieuwe woorden meer.”
“Jawel,” zei Hup zacht. “Die blijven altijd een beetje bij ons.”

Het gedicht van vandaag nam ons mee naar de wereld. Groot en rond. Vol plekken om te spelen, te dromen en te voelen. En wát hebben jullie die wereld mooi ingevuld. Met een speelplein, een speelparadijs, een vliegend tapijt en zelfs een liefdestapijt. Aap wou er meteen op springen. Boing!

Veel kinderen maakten de wereld nog groter: een wereldbol, een planeet, een zonnestelsel, zelfs het universum. “Zo groot is onze fantasie dus,” zei Hup. Aap knikte heel ernstig.

Het juiste woord was noppentapijt. Dat had niemand gevonden. En dat is helemaal oké. Want een noppentapijt is misschien niet zo’n droomwoord, maar het past perfect. Het is stevig. Je voelt elke nop onder je voeten. Net zoals de wereld: soms zacht, soms een beetje hobbelig, maar je kan er wel op verder stappen.

Aap dacht even na.
“Dus,” zei hij, “de wereld is geen wolk, maar ook geen kei?”
“Precies,” zei Hup. “Het is een noppentapijt.”

Dank jullie wel, lieve kinderen, voor al jullie woorden.
Aap veegt een laatste traantje weg.
Hup glimlacht.

Tot volgend jaar misschien?
Dikke knuffel,
Hup (en Aap) 🐵💛